A week in Barcelona

Barcelona en Antwerpen hebben als partnersteden redelijk wat gemeenschappelijke kenmerken, zo zijn ze beiden de tweede grootste stad van hun respectievelijke land en zijn de belangrijkste industrieën de chemie en de autoassemblage. Daarnaast spelen ze ook een niet te miskennen rol als internationale modesteden en zijn ze befaamd als bruisende culturele en economische metropolen. En natuurlijk niet te vergeten: beiden kunnen door hun waterachtige ligging prat gaan op een schitterend strand: de Costa del Maresme en het Sint-Anna strand.
Van heimwee zullen we dus zeker geen last hebben in Barcelona!

Barcelona is, naast de hoofdstad van de autonome provincie Catalonië ook de hoofdstad van de provincie Barcelona. Door haar inwoners wordt het ook wel eens liefkozend Barna genoemd, niet te verwarren met het door de voetballiefhebbers ongetwijfeld beter bekende Barça. De stad is gelegen in het noordoosten van het Iberisch schiereiland op een boogscheut van de Pyreneeën en ligt geprankt tussen de Middellandse zee en de Serra de Collserola.

Over het hoe en wanneer (gelukkig niet het ‘waar’) van de oprichting van Barcelona bestaan verschillende theoriën. Over één ding is men het wel ongeveer eens: de eerste sporen van civilisatie kunnen teruggebracht worden tot een 2000 à 1500 v. Chr. toen de Layetanos, een Iberisch volk, er een eerste stad oprichtten. Om het even in perspectief te stellen: Antwerpen stond op dat moment nog volop onder water. Rond 218 v. Chr. kwamen de Romeinen toe en vormden ze de stad om tot een militair fort: Barcino, dat deel uitmaakte van de route van Rome naar Cádiz in het uiterste zuiden van Spanje.

Gedurende de daaropvolgende eeuwen wisselden de verschillende bezetters elkaar af: onder meer de Visigoten, de Moren en de Franken passeerden zo de revue. Pas in de 13e en 14e eeuw groeide Barcelona uit tot één van de belangrijkste steden van het Mediterraneese zeegebied. Na haar Gouden eeuw kreeg de stad het zwaar te verduren onder de Catalaanse opstand en de Spaanse Successieoorlog.

De 19e eeuw luidde de wedergeboorte in: door het slopen van de stadsmuren kon de stad weer groeien wat de economie en industrie dan weer deed opbloeien. In 1936 kwam er een plots einde aan de wederopbloei door verscheidene bombardementen, pas in 1939 zou de stad in handen van Franco vallen die er uiteindelijk 36 jaar lang de touwtjes in handen zal hebben. Na de dood van Franco in 1975 kon Barcelona zich weer vrij ontwikkelen en beleefde de Catalaanse taal en cultuur nieuwe hoogtepunten.
In het vooruitzicht van de Olympische Zomerspelen van 1992 onderging de stad in de jaren ‘80 een volledige transformatie door het moderniseren van het metronetwerk, de aanleg van de ringwegen en de restauratie van verschillende historische gebouwen. Sinds Januari 2006 heeft Barcelona 4 punten op de lijst van wereldsteden, om te vergelijken: Brussel heeft er zo maar eventjes 8!